کاشی‌کاری هنری است که جنبه‌ی کاربردی نیز دارد و برای تزئین دیوارها یا ستون‌ها یا سقف‌ها و کف‌ها و یا حتی پنجره‌های بناها از آن‌ استفاده می‌شود. هنر کاشی‌کاری انواع گوناگون دارد. منظور ازکاشی‌کاری، پوشاندن صفحه با شکل‌های هندسی است که بدون روی‌هم افتادن و بدون خالی ماندن سطحی بین آن‌ها، کل صفحه پوشانده شود.

البته یک صفحه‌ی واقعی اقلیدسی، نامتناهی است ولی می‌توان هر سطح موردنظر را به‌عنوان بخشی از یک صفحه‌ی اقلیدسی درنظر گرفت.

یکی از مهم‌ترین و معروف‌ترین انواع کاشی‌کاری، ” گره‌چینی” است که به “کاشی‌کاری ایرانی-اسلامی” نیز معروف است و در معماری ایرانی پس از اسلام، در تزئینات مساجد و خانه‌های بزرگان، مورد استفاده قرار گرفته است. این هنر  در دوره‌ی صفویه (۸۸۰-۱۱۱۴ ه.ش.) در ایران به اوج هنری خود رسیده است. گره‌چینی انواع بسیار متنوعی دارد که هریک، زیبایی خاص خود را دارند و در  این متن قصد نداریم جزئیات دقیق این نوع کاشی‌کاری را معرفی کنیم.

یکی از جنبه‌های هندسی و در عین حال، سرگرم‌کننده‌ی هنر گره‌چینی، ترسیم هریک از این گره‌چینی‌ها تنها با خط‌کش و پرگار است.

در زیر، روش رسم یکی از این گره‌ها، با نامِ “گره‌ی هشت و چهارلنگه و لوزی” را می‌بینید: